Görsel İletişim Tasarımı Bölümü Koleksiyonu
Permanent URI for this collection
Browse
Recent Submissions
- ItemGeometric Absolutism in Renaissance Typography: A Calligraphic Analytical Perspective on Luca Pacioli's De Divina Proportione(ASOS Publishing, 2026-08) Kipdemir, Serdar; 341649Luca Pacioli's De Divina Proportione (1509), one of the foundational texts that laid the geometric groundwork of Renaissance typography, systematizes the period's quest for universal harmony and mathematical perfection through letterforms. But how does this geometric absolutism relate to the dynamic nature of calligraphy? Guided by this question, this article aims to reevaluate Pacioli's understanding of "geometric absolutism"—rooted in the discipline of compass and ruler—from the analytical and applied perspective of a Latin calligrapher. Employing a qualitative Arts-Based Research design, the Pacioli alphabet, predominantly addressed in the literature within the contexts of art history or graphic design, is analyzed here through the tension between the dynamic nature of calligraphic execution (ductus) and the static construct of geometric form. Within the scope of this research, the letterforms idealized by Pacioli were manually reproduced using traditional calligraphic techniques; the ontological discrepancies arising in the relationship between pen angle, its movement across the surface, and ink flow with geometric grid systems were evaluated through systematic observation and comparative analysis. The findings reveal how letter anatomy based on mathematical proportions is reinterpreted in calligraphic practice through optical balance, bodily intuition, and the margin of human error. This article argues that the rationalization process in Renaissance typography was not a rupture from the calligraphic tradition, but rather a sophisticated form of integration developing between the two disciplines. The study is limited to Pacioli's 23 uppercase letters, with in-depth analysis confined to the letters "A" and "O".
- ItemLATİN ALFABEDEN ALGORİTMAYA BİR YOLCULUK: CHANCERY CURSIVE'ÜN BİÇİMSEL VE ÖĞRETİMSEL EVRİMİ(Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi, 2026-05) Kipdemir, Serdar; 341649Bu bildiri, iletişim teknolojilerinin alfabenin maddi formundan algoritmanın soyut diline uzanan tarihsel dönüşümünü, Chancery Cursive yazısının beş yüzyılı aşan serüveni üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın temel argümanı, bir yazı geleneğinin sürekliliğinin yalnızca estetik değerini korumasına değil, aynı zamanda değişen kültürel ve teknolojik bağlamlarda pedagojik araçlarını yeniden yorumlama ve bu araçlarla birlikte evrilme kapasitesine bağlı olduğudur. Bildiride izlenecek analitik çerçeve, bu dönüşümün üç kritik eşiğine odaklanmaktadır. İlk olarak, Rönesans’ın hümanist alfabe anlayışı içinde Ludovico degli Arrighi’nin La Operina (1522) adlı eseriyle somutlaşan ve yazı bilgisini sistematik biçimde standartlaştıran “kurucu” aşama ele alınacaktır. İkinci olarak, 20. yüzyılın modernleşme ve demokratikleşme sürecinde Edward Johnston ve Alfred Fairbank’ın çalışmalarıyla Chancery Cursive’ün disipline edilerek Formal Italic’e dönüştüğü ve kitlesel eğitim sistemlerine entegre edildiği “standartlaşma” aşaması analiz edilecektir. Son olarak, günümüzün dijital ve ağ-temelli iletişim ortamında, yazı geleneğinin pedagojik ilkelerini koruyarak dijital fontlar, çevrimiçi öğrenme platformları ve etkileşimli uygulamalar aracılığıyla algoritmik araçlarla yeniden üretildiği “yayılım” aşaması değerlendirilecektir. Disiplinlerarası bir perspektif ve tarihsel-analitik yöntemle şekillenen bu inceleme, yazının biçimsel (morfolojik) evrimi ile onun öğretilme biçimleri (pedagojik pratikler) arasındaki diyalektik ilişkiyi merkeze almaktadır. Arrighi’nin ahşap kalıplarından Fairbank’ın ölçülebilir diyagramlarına ve günümüzün yazılım arayüzlerine uzanan bu süreklilik, kültürel bir kodun her teknolojik kırılmada nasıl yeni ifade ve aktarım biçimleri ürettiğini göstermektedir. Sonuç olarak, Chancery Cursive’ün yolculuğunun iletişim tarihindeki dönüşümleri anlamak için güçlü bir mercek sunduğu; “alfabeden algoritmaya” geçişin geleneğin sonu değil, kültürel süreklilik içinde onun yeniden doğuşuna imkân tanıyan bir zemin olduğu ortaya konulmaktadır.
- ItemLETTER AND MEANING: THE CONTINUITY OF CALLIGRAPHIC PHILOSOPHY IN THE ARTS AND CRAFTS MOVEMENT AND ART NOUVEAU(İNÖNÜ ÜNİVERSİTESİ, 2026-03) Kipdemir, Serdar; 341649Bu çalışma, "harf ve anlam" olgusu ekseninde, geleneksel kaligrafi felsefesi ile Arts & Crafts ve Art Nouveau akımları arasındaki ontolojik bağı incelemektedir. Arts & Crafts'ın zanaatı yücelten etik duruşu ile Art Nouveau'nun organik forma dayalı estetik özerklik arayışının, geleneksel kaligrafinin temel değerleriyle ontolojik bir süreklilik oluşturduğu savunulmaktadır. William Morris'in endüstriyel üretime karşı geliştirdiği "dürüst zanaat" yaklaşımı, geleneksel kaligrafinin "insan-el-iş" bütünlüğünü yeniden tanımlarken; Alphonse Mucha'nın akıcı çizgiler ve biyomorfik tipografi denemeleri aynı geleneksel estetiğin modern ve seküler bir yorumunu ortaya koymaktadır. Nitel araştırma yöntemiyle gerçekleştirilen çalışmada, hermeneutik yaklaşımla tarihsel ve karşılaştırmalı analiz yapılmış; geleneksel kaligrafi pratikleri ile modern akımların eserleri, el emeğinin metafiziği ve dekoratif ontoloji kavramları çerçevesinde çözümlenmiştir. Sonuç olarak, geleneksel kaligrafinin Arts & Crafts aracılığıyla "zanaatkâr ruhunu", Art Nouveau katkısıyla "biçimsel özerkliğini" kazanması, modern tasarımın felsefi ve estetik temellerinin oluşumunda kurucu rol oynamıştır.
- ItemRudolf Koch’un kaligrafik vizyonu: Gotik ve Fraktür yazı formlarının modernleşme sürecindeki ekspresyonist yorumu(Opsis Publishing, 2026-05) Kipdemir, Serdar; 341649Bu makale, Rudolf Koch’un (1876-1934) kaligrafik vizyonunu modernite, zanaat ve kültürel miras çerçevesinde incelemektedir. Çalışma, Gotik ve Fraktür yazı formlarının modernleşme sürecindeki dönüşümüne odaklanmakta; Koch’un bu geleneksel formları Ekspresyonist bir duyarlılıkla nasıl yeniden yorumladığını analiz etmektedir. Koch, el yazısı pratiği ile endüstriyel tipografi arasında diyalektik bir ilişki kurarak, zanaat bilgisini modern üretim koşulları içinde yeniden konumlandıran özgün bir yaklaşım geliştirmiştir. Bu yaklaşım, yazı formunu yalnızca tarihsel bir miras olarak değil, modern bağlamda yeniden yorumlanan dinamik bir yapı olarak ele alır. Çalışma, tarihsel-görsel analiz ile Dijital Beşerî Bilimler araçlarını birleştiren disiplinlerarası bir metodoloji kullanmaktadır. Koch’un üç temel tasarımı—Neuland, Wilhelm-Klingspor-Gotisch ve Deutsche Schrift—üzerinden yürütülen analizde harf anatomisi, stroke kontrastı ve tipografik boşluk ilişkileri incelenmiş; el bilgisinin punç kesim üretimine aktarılma biçimi değerlendirilmiştir. Araştırma, Koch’un çalışmalarını Arts and Crafts ideali, Erken Modernizmin rasyonalist eğilimleri ve Almanya’daki Schriftstreit (Yazı Karakteri Tartışması) bağlamında konumlandırmaktadır. Bulgular, Koch’un ne katı bir gelenekçi ne de radikal bir modernist olmadığını; aksine kültürel mirası korurken zanaatı modern tasarım alanına taşıyan sentezci ve Ekspresyonist bir konum geliştirdiğini göstermektedir. Onun pratiği, tipografi tarihinde modernite ile zanaat arasındaki yaratıcı gerilimin en özgün örneklerinden birini temsil eder. Sonuç olarak bu çalışma, Koch’un üretimini zanaat bilgisinin endüstriyel ve dijital tasarıma aktarılmasında kritik bir eşik olarak tanımlamakta; bu yaklaşımın dijital çağda geleneksel formlarla çalışan tasarımcılar için güncel bir referans sunduğunu ileri sürmektedir.
- ItemCHANCERY CURSİVE EL YAZISININ EVRİMİ: RÖNESANS’TAN GÜNÜMÜZE KALİGRAFİK KİMLİK VE ÖĞRETİM PARADİGMALARINDAKİ DÖNÜŞÜM(Deniz Yengin, 2026-03) Kipdemir, Serdar; 341649Bu çalışma, 16. yüzyılda ortaya çıkan Cancellaresca Corsiva (Chancery Cursive) yazısının modern Formal Italic'e evrimini beş yüzyıllık tarihsel süreçte incelemektedir. Araştırmanın odağı, yazının biçimsel dönüşümü ile öğretim paradigmalarındaki değişim arasındaki organik bağdır. Rönesans'ta La Operina (1522) gibi kılavuzlar ve matbaa etkisiyle şekillenen stil, 20. yüzyılda Edward Johnston'ın rekonstrüksiyonu ve Alfred Fairbank'ın pedagojik sistematizasyonuyla Formal Italic'e dönüşmüştür. Çalışmada ayrıca, öğretim yöntemlerinin usta-çırak modelinden standart müfredatlara ve dijital platformlara evrimi analiz edilmektedir. Bulgular, Chancery Cursive'ün evriminin salt estetik bir değişim olmadığını; “zanaat”, “disiplin” ve “ağ-tabanlı pratik” kimlikleriyle, hakim bilgi aktarım biçimlerine uyum sağladığını göstermektedir. Sonuç olarak, bu geleneğin sürdürülebilirliği, estetik değerini korurken, çağın pedagojik araçlarını yeniden yorumlama becerisine bağlıdır. Chancery Cursive'ün katmanlı mirası, tarihsel bilinçle dijital imkânlar buluşturularak, kaligrafi eğitimi ve tipografik tasarımda gelecekte de referans olmayı sürdürecektir.
